viernes, 25 de diciembre de 2009

NAVIDÁ PERDIGACHA

Uff, qué mala digestión los escabeches, total para acabar regurgitado...
Hoy he vuelto a ver la luz después de un tiempo "entalegao": me cazaron con red en el Llano la Balsa y me encerraron en una jaula, algo más moderna que la de la foto, eso si. Hoy, después de que me cambiaran el agua, en un dscuido m´escapao

¿Y qué es lo que me encuentro en el pueblo?
Bucólicas postales navideñas con la nieve y el sonido de los villancicos al fondo, y la paz y armonía
envolviéndolo todo:

"- Yo soy del ACLA.
- Pues yo del PEÑARAMIRO
- Pues yo de la Virgen de la Salu
- Pues yo del Madrí
- Pues yo de mi madre que me parió
- Toda la culpa la sigue teniendo Zapatero
- tu dale, dale con la vara que eso es democrático, vara pa todos...
- ¿el zapatero? Chica, pues si hace ya tiempo que no sale en la cabalgata....."

¡Joer, siees que me pierdo todo lo divertido! No os puedo dejar solos una temporada y enseguida os engancháis unos con otros... Claro, ya se sabe, pasada la novedad de la apertura de la veda, la perdiz ya no interesa....

Y en las fiestas lo mismo: los quintos me cuentan que bien, que sin haberme perdido nada del otro mundo no estuvo mal, incluso con alguna recuperación del pasado como querían los ACLITOS -aunque creo que no se referían a eso precisamente los sandías-.
Bueno, ahora ya estoy aquí otra vez y espero que las aguas vuelvan a los cántaros y que todo siga bien en esta renacida Alcublas de felicidad, armonía y fe, y que este fin de año suenen las campanadas en la plaza y todo el mundo se abrace con amor.

Bueno, y que el estreno del ayuntamiento sea sonado.

Y que el Daily Planillo´s Herald nos ofrezca un estupendo reportaje de Lo Mejor del Año en la Serranía (no gubernamental, eso si).

Y los Aclitos una memoria razonada de sus excursiones por el monte y el espacio galáctico exterior de la conciencia colectiva

Y los Virginales una recreación o una charla-flipe de cómo Jaime se columpiaba con toda moza serrana que encontraba por ahí.

Y los demás pues que si la oliva, la put- lotería que no toca nunca...

En fin, como ya vuelven a decir por ahí, repetid todos conmigo:

¡Viva la Navidad!
¡Viva Alcublas!
¡Viva España!

(Uy, que me lo decis mu bajito, venga todos con alegría)

¡Viva España!


Hala, y feliz 2010.
Que se abra la veda de nuevo, un año más la función debe continuar.


miércoles, 28 de octubre de 2009

jueves, 15 de octubre de 2009

Un olvido imperdonable

ESQUIVANDO TIROS

Aunque papá se ha escondido porque es algo cobardica, yo que soy más joven y temerario sigo al pie del cañón -bueno, esquivándolo mejor-, y aquí os traigo uas líneas... Venga papi, sal de ahí...

UN OLVIDO IMPERDONABLE
Parece mentira, pero ni los más prestigiosos medios en los ecos de sociedad y entretenimiento o las gacetas ilustradas que se editan en la localidad, se han hecho eco de la gran batida al jabalí que se llevó a cabo el pasado dia 4 de Octubre, sábado, con la participación de las mejores escopetas locales y una muy buena representación de la contorná.


Se pudieron abatir tres marranos, uno de ellos rollizo y hermoso, y para los que no pudieron pegar ni un tiro y se volvieron pronto les esperaba en el jubilao un suculento aperitivo, aunque se hizo esperar la ollica de puerco en espera de los dirigentes que venian con los marranos en la mano.


Y siendo como es la caza una de las primeras actividades que realiza el hombre desde la prehistoria, creo que más que la jodienda, resulta un poco extraño que no se haya editado ni una sola linea de tal evento, lo que demuestra que la imagen del cazador, oficio cada día más denostado, sufre de horas bajas y cada día haya menos licencias.


Desde el perdigacho un homenaje a ese denostado oficio en el que se tienen más gatillazos que Pepito Piscinas, que algunos se alegrarán de no soportor perdigones y otros vivirán con el gusanillo de no poder soltar la perdigoná .


¡¡¡SI OBELIX LEVANTARA LA CABEZA!!!

Gansín

viernes, 2 de octubre de 2009

LO QUE DE VERDAD HACÍAN LOS GRIEGOS EN ALCUBLAS

El domingo pasado nos sorprendió a todos con la presencia de unos misteriosos visitantes que iban por el pueblo con sus cámaras y hablando en extranjero "¿Quiénes serán?¿Qué hacen en el pueblo?".



Muy pronto el Daily Planillo´s Herald nos sacó de dudas publicando la noticia: que si tal y cual.... el mediterráneo,.... el interior.... árboles....



Pero lo cierto es que ese equipo de reporteros investigadores no se hallaban en Alcublas para eso que contaron, sus fines eran otros mucho más secretos. Nuestra amiga Torcaz, que vive cerca de Tribulete, pudo escuchar algo, aunque en griego, y me lo ha contado por si podemos entender algo. Yo, por lo poco que se de idiomas, y que tal como dice el anónimo de la anterior noticia, de inteligencia tengo muy poca -seguramente tan poca como gracia-, creo que está relacionado con algo de un rey y una misteriosa entrega....

Ήταν Don Jaime με 100 ιππότες του Puig δρόμο, όπου ο στρατός του είχε τη διάσωση πολιορκείται από την Moors στη Βαλένθια, όταν έφθασε μια πόλη που ονομάζεται Alcublas. Με την είσοδο του χωριού ζήτησε από το λαό για την πορεία προς τα εμπρός για να πάει πιο γρήγορα για να Puig de Santa Maria. Με ταπεινότητα ο επικεφαλής αυτών των φτωχών αγροτών τους έδειξε τη διαδρομή που θα ακολουθήσει, αλλά όταν πήγαν από υπερήφανοι για τα άλογα τους, με τον βασιλιά στο κεφάλι, ο επικεφαλής των αγροτών, πονηρώς πλησίασε και πάλι και τους είπε εμπιστευτικά Midway στρατεύματα μουσουλμάνοι περίμεναν για μια ενέδρα, και ότι αν ήθελαν θα τους καθοδηγήσει κατά μήκος μιας διαδρομής η οποία, αν και κάπως περισσότερο, να αποφευχθεί η συνάντηση με τον εχθρό. Δέχτηκε την προσφορά εύκολα ο μονάρχης πολεμιστής, και σε αντάλλαγμα το οπλαρχηγός είπε: - "Κάνε μου μια ανταμοιβή, εγώ, ο James την κατακτητή, θα το χορηγήσει." - "Είστε πολύ ευγενής κύριε, αλλά δεν πρέπει να ενοχλεί ...". - "Αυτό δεν είναι ενόχληση, είναι θα μου: pedidme επιβράβευση και είστε" - "Λοιπόν, αν επιμένετε ... εκατό κέρματα, Θεέ μου, θα είναι επαρκής," απάντησε η Moor. - "Αδύνατο", είπε ο μονάρχης wincing Aragonese στο σπίτι του στη Βαρκελώνη, ο οποίος είχε τριφτεί η παροιμιώδης racanería που αποδίδεται σε Καταλανούς από αμνημονεύτων χρόνων, "Αλλά αν φέρω εδώ στο άλογο μου, κάτι που σίγουρα θα αρέσει και ότι μου αξίζει εκατό κομμάτια, "απάντησε ο μονάρχης ενώ πονηρώς winked σε άρχων του, ο οποίος με μεγάλη επιδεξιότητα περπάτησαν σε μία από τις πακέτο άλογα του βασιλιά, και εξετάζοντας προσεκτικά τα εφόδια αφαιρεθεί ένα από τα τα πολλά ξυλόγλυπτα και φορώντας το κλείσετε. - "Εδώ, στο ευγνωμοσύνη μου δώσει αυτήν την εικόνα της Παναγίας της υγείας, τον οποίο λατρεύουν και εγώ πάντα φέρουν μαζί μου για να με κρατήσει από όλα τα κακά». - «Αχ, κύριε, δεν μπορώ να αποδεχθώ ένα τέτοιο μεγάλο δώρο για να μου δώσει εκατό κομμάτια που εγώ θα εγκατασταθούν, εγώ δεν θα κατάχρηση ευγνωμοσύνη σας," απάντησε ο οπλαρχηγός Moor βλέποντας φέρουν ανταμοιβή τους. - "Οχι, δεν," απάντησε Don Jaime, clutching κράνος του από τον δράκο και άρχισαν να παρουσιάζουν ενοχλήσεις, δεν είναι κατάχρηση, μπορείτε να τραβήξετε τη φωτογραφία, είμαι πάρα πολύ ευγνώμων. " - "Δεν υπάρχει τρόπος, δεν μπορώ να κύριε Valedora σας στερεί από τόσο μεγάλες για την υγεία σας, εγώ, ένας ταπεινός αγρότης Moor ...". - "Σας έχω πει να λάβει την Παναγία και δεν μιλάμε περισσότερο ..." - "Κέρματα Πενήντα;" - "Οχι" - "Είκοσι πέντε;" - "Η Παναγία" - "Δεκαπέντε και δύο Barchilla σιτάρι ...?" - "Δεν ..." - "Επειδή είμαι μουσουλμανικές και δεν μπορώ να τραβάτε φωτογραφίες ..." - "Τότε θα γίνει Χριστιανός και chimpún" - "Οχι" - "Κι αν" - "Δεν ..." - "Κι αν ..." Και έριξε μια επίσημη ταξίδι προς το κέντρο, και όλα έγιναν εμπλακεί σε μία μάχη Mamporros Alcublas: Moors τρέχει σε κύκλους με τα μανίκια σηκωμένα και βασιλιάς djellaba και τους άνδρες του πίσω από την εικόνα της Παναγίας: - "Κι αν" - "Οχι" - "Κι αν" - "Οχι" ... Ένα ενώ ήρθε αργότερα Don Jaime με πληθυσμό υποδοχής του: ένας βοσκός καθοδηγώντας τον σε μέση ηλικία. Επιστροφή στην σκιά μιας μουριάς, ήταν το κύριο χωριό με ένα ζευγάρι τεράστια χτυπήματα στο κεφάλι, δεμένα σαν μια μπάλα δίπλα στο δρόμο, και δίπλα σε ένα τεράστιο βράχο, ένα μικρό ζωγραφισμένο ξυλογλυπτική με μια σημείωση βιαστικά γραμμένα σε γοτθική γραφή, η οποία έγινε το σύνθημα του πληθυσμού από εκείνη την ημέρα: "Στη συνέχεια θα γίνει Χριστιανός και chimpún ..."

¿Chimpún?¿De qué me suena a mi eso....?

jueves, 1 de octubre de 2009

BUY, BUY, BUY, LA QUE ESTÁ LIANDO ZAPATERO...

Yo que soy perdigacho viejo no sé por qué se arma tanto "revuelo" ni de que se alteran tantas voces que "pían" alarmadas porque se dice que anda revuelto el mundo del amor: puede que sea que el que todo el día vayan detrás de mí intentando darme unos perdigonazos me haya vuelto insensible, o que eso mismo me haga plantearme las cosas menos en serio que a otras aves del lugar. Lo que tengo claro es que frivolizo, que no insulto, y que me río hasta de mi sombra.

¡Ah!, y se me olvidaba: el blog no lo escribo para que sea leído. Lo escribo porque me da la gana.

GACETA
Del it. gazzetta).
1. f. Publicación periódica en la que se dan noticias comerciales, administrativas, literarias o de otra índole.
2. f. En España, nombre que tuvo durante muchos años el diario oficial del Gobierno.
3. f. coloq. correveidile.
mentir más que la ~.
1. loc. verb. coloq. Mentir mucho.


GACETILLA
(Del dim. de gaceta1).
1. f. Parte de un periódico destinada a la inserción de noticias cortas.
2. f. Cada una de estas mismas noticias.
3. f. coloq. Persona que por hábito e inclinación lleva y trae noticias de una parte a otra.

SÁTIRA
(Del lat. saty̆ra).
1. f. Composición poética u otro escrito cuyo objeto es censurar acremente o poner en ridículo a alguien o algo.
2. f. Discurso o dicho agudo, picante y mordaz, dirigido a este mismo fin.

SATÍRICO, -CA
(Del lat. satyrĭcus).
1. adj. Perteneciente o relativo a la sátira.
2. adj. Dicho de un escritor: Que cultiva la sátira. U. t. c. s.
3. adj. Perteneciente o relativo al sátiro.

martes, 29 de septiembre de 2009

Fluctuaciones a la baja en el mundo del "Love"





Un conocido, abuelete del villar, diría que esa moda de deshacerse las parejas es debido al agüica o a algo que le echan, pues de un tiempo a esta parte varias son las parejas que han partido y cada uno va por su lao.


Quizás estemos dando falsas alarmas ya que según algunos organismos europeos de estadística, a la alteración que en la sangre produce la primavera se suma el veraneo con su "ligoteo y destapeo". Si añadimos a esto lo salido que está ultimamente el macho ibérico porque folla menos que un gato de porcelana y que las parientas cada día están más guapas (sobre todo la de algún vecino), tenemos los ingredientes para desmadre general y mandada a que te den.


Casi media docena en un pueblo como un huevo son demasiados, y habría que replantearse el como rejuntar y "desaquisquillar" unas relaciones que amenazan con contagio masivo a las pocas que se quedan establecidas en el pueblo.


Yo que soy pájaro viejo y solitario, le veo una ventaja a esta nueva situación y es que verlas todas juntas tomando café le suben a uno la "bilirrubina" y exclamar para sus adentros: quién no tuviera unos añicos menos y con lo que yo me sé!

jueves, 24 de septiembre de 2009

JAIME I EL CONQUISTADOR EN ALCUBLAS



CRÓNICA DE LA BATALLA DE ALCUBLAS Y DON JAIME I

Con eso de que la historia es pasatiempo nacional de Alcublas -bueno, junto con el hablar de todo el mundo sin ton ni son y junto con lo de criticar todo lo que hace otro que no sea uno mismo-, un simpático amigo/a me ha enviado una crónica que encontró en un archivo valenciano sobre Alcublas y el rey don Jaime, en la que se narra la verdadera historia de la donación de la imagen de la Virgen de la Salud a Alcublas:

“Iba Don Jaime con sus 100 caballeros camino del Puig, adonde debía socorrer a su ejército cercado por los moros de Valencia, cuando llegó a un poblado llamado Alcublas. Al entrar en el poblado preguntó a las gentes por el camino a seguir para acudir rápido al Puig de Santa María. Con humildad el jefe de aquellos pobres campesinos les indicó la ruta a seguir, pero cuando ya iban a partir orgullosos sobre sus caballos con el rey al frente, el jefe de los campesinos, con picardía se acercó de nuevo y en tono confidencial les indicó que a mitad de camino les esperaban las tropas musulmanas para tenderles una emboscada, y que si así lo deseaban él mismo les guiaría por un camino que, aunque algo más largo, evitaría el encuentro con las tropas enemigas. Aceptó el ofrecimiento de buen grado el monarca guerrero, y como contrapartida le dijo al jefecillo:

-“Pídeme una recompensa, que yo, Jaime el Conquistador, te la concederé”.
- “Sois muy benévolo señor, pero no debéis molestaros…”.
- “Que no es molestia, es mi voluntad: pedidme una recompensa y ya está”
-“Bueno, si insistís… Cien monedas, oh señor, serán suficiente” le contestó el moro.
- “Imposible” -dijo dando un respingo el monarca aragonés, a quien su residencia en Barcelona había contagiado la racanería que proverbialmente se atribuye a los catalanes desde tiempos inmemoriales- “Pero sin embargo traigo aquí, en mi caballo, algo que seguramente te gustará y que para mi vale más que cien monedas”, le contestó el monarca al tiempo que con disimulo guiñaba un ojo a su escudero, quién con habilidad se acercó hasta uno de los caballos de carga del rey, y rebuscando entre las alforjas sacó una de las muchas tallas de madera que llevaba y se la acercó.
- “Toma, como muestra de gratitud te entrego esta imagen de la Virgen de la Salud, a quien venero y llevo siempre conmigo para que me guarde de todos los males”.
- “Oh, señor, no puedo aceptar tan gran regalo, con las cien monedas que me deis me conformaré, no quiero abusar de vuestra gratitud”, respondió el jefecillo moro viendo volar su recompensa.
- “Que no, que no –respondió Don Jaime, agarrando su casco por el dragón y empezando a mostrarse contrariado-, que no es abusar, que tomes la imagen, que estoy muy, muy agradecido”.
- “De ninguna manera, no puedo señor privaros de tan gran valedora para vuestra salud, yo, un humilde campesino moro…”.
-“He dicho que tomes la Virgen y no se hable más…”
- “¿Cincuenta monedas?”
- “No”
- “¿Veinticinco?”
-“La Virgen”
- “¿Quince y dos barchillas de trigo…?”
- “No…”
- “Es que soy musulmán y no puedo tener imágenes…”
- “Pues te haces cristiano y chimpún”
- “Que no”
- “Que sí”
- “Que no…”
- “Que si…”
Y le aventó un solemne viaje con el casco, y todos se liaron a mamporros en la batalla de Alcublas: los moros corriendo en círculos con la chilaba arremangada y el rey y los suyos detrás con la imagen de la virgen:
- “Que sí”
- “Que no”
- “Que sí”
- “Que no”


Un rato después salió Don Jaime con sus huestes de la población: le guiaba un pastor de mediana edad. Atrás, a la sombra de una morera, quedaba el jefe del poblado con un par de enormes chichones en la cabeza, atado como un ovillo junto al camino, y a su lado, sobre una enorme piedra, una pequeña talla de madera policromada con una nota en letra gótica escrita apresuradamente, que se convirtió en el lema de la población desde ese día:

“Pues te haces cristiano y chimpún…”


P.d.: el año que viene la podemos escenificar así ¿No?


lunes, 21 de septiembre de 2009

TIEMPO DE VENDEMÁ



VISITA DE UN GALACTICO DEL REAL MADRID A ALCUBLAS.


Corresponsal: el nota.


Agencia: alicancanopress.




Es un secreto a voces, y aunque todos lo repiten todos los dias nadie se da por enterado. Será por el miedo al "famoseo" tan en boga últimamente, o quizás porque no se quiere alterar el sosiego y la tranquilidad que se espira en esta pequeña localidad, ya que la invasión de seguidores se da por segura. Todavía más si tenemos en cuenta que permanecerá durante varios días por los alrrededores.


Tan sólo hemos podio comentar la noticia con una persona que sentada en su portal, de una forma escueta ha comentado "yo ya hace tiempo que lo sabía, ¡imaginese! con los años que tengo si no lo voy a saber". Perplejos y anonadados como hemos querido hacer más preguntas, eso sí, dando fe de que la sabidría popular existe y un claro exponente lo tenemos en este pequeno enclave de la serranía de Valencia.


señoras y señores ...muy pronto ....en ALCUBLAS....




VENDEMÁ










domingo, 20 de septiembre de 2009

MATILDE, ME HAS ENAMORADO...


¡Ayyyyy, que me ha llegado al alma y no lo puedo resistir!

Con comentarios así, ¿Cómo no voy a escribir?

Matilde me ha hecho este comentario

y os lo tengo que poner

con las letras de colores

para que mejor lo podáis ver





Matilde, la perdiz dijo...


Perdigacho, perdigachero

que luces tu pico rojo

y un magnífico sombrero,

más que palomo cojo

serás mosca cojonera

pero de un modo elegante,

rechinando la denters

de los de ahora y los de antes

con esas notas robadas

de sus aciertos y sus "cantes".

Pon una nota graciosa

con cierto regusto a limón

en un paraje de cosas

entre sandía y melón,

y que la macarena te guíe,

que no tengas follón

que alegres al que rie

y animes al llorón.



Tu querida perdiz

miércoles, 16 de septiembre de 2009

FIESTA DEL VINO EN EL PUEBLO

El pasado día veintidos de agosto, en Alcublas, se celebró una exclusiva fiesta del vino que consistió en regalar vino a todo medio de locomoción que pasara por la localidad entre las 18 y las 20 horas. Como tan sólo pasaron un autobus y un macro-metro, se les dió a cada uno un estuche enterito, como tirando la casa por la ventana, y así se llevaron un recuerdo inmejorable de la sapiencia y buen hacer de los organizadores de esta superfiesta que esperamos perdure por mucho tiempo y se promocione en años venideros. De la DGT nos consta que ha llegado una protesta: si se incita a conducir con una copa de menos no comprenden que a un conductor se le de todo un estuche. Entienden que quizás hubiera sido más acertado repartirlo entre las caballerías que entre los vehículos, aunque hubieran repartido más estuches. De nuestro corresponsal: El notaAgencia: alicancanopress.



viernes, 31 de julio de 2009

EL MOSCARDÓN NOS MOSQUEA

EL MOSCARDON

Y es que se acercan las fiestas de veranoo, atención, ya suena el bando y en el corto-circuito alcu-blano ya se pueden contemplar los anuncios de las actividades de la semana cul-tural y deport-iva? De ésta nuestra localidad.
Este año tenemos ,la subida a la pata coja a los molinos, el primero que llegue, PREMIOOOO : ¡tendrá que volver a bajar¡

- EL PETARDO MUNICIPAL
NOTICIERO:

Se han avistado señales de humo en las proximidades de la pobla-ción, la tribu de los HARA-PA -JODES se ha instalado en los GRANDES MOJONES que se avistan en el horizonte AL-CU-BLA-NO, desde allí haran lo que puedan para darles marcha pues el grano de maiz sigue en las mazorcas y claro así no hay quién se alimente.
El Brujo va a realizar danzas rogativas para que la sema-nita acabe pronto pues con tanto Ac-to, las tribus del otro lado se van a rebelar, y no quieren desenterrar el Ha-cha , .,ha-cha aquí podíamos llegar.
Ha preparado vitaminas y una comida FRUTTi Di MARE para combatir el gas-to, energ-ético
Preparados,li-tos y AU.

lunes, 27 de julio de 2009

ENTRADITA

En este país no puede decir uno que pasa de cultura, enseguida lo machacan. Si encima lo haces en Alcublas, caña dos veces.
La última ha sido un correo que me ha llegado, recomendándome una página web:
No veas cómo se habrá quedao de descansado el amigo o amiga que me la ha mandado.
Pero, ¡coño!,¡que me ha hecho mucha gracia! ¡Que hasta para ponerse faltoncillo hay que tener cultura, oye!
Sin que sirva de precedente nos ponemos culturales, y si a alguien le pica.... ya sabéis: que se rasque la higa.

lunes, 20 de julio de 2009

MICRO-MICRO

MICRO-MICRO

Microbios, microclima, microcréditos, micropisos, microayudas, microrelatos...

Pues yo una microentrada en el blog.



Esta es una llamada al vacio para pedirle ayuda:

como en este blog no entra ni dios, pues voy a instalar un descontador de entradas que vaya de 999.999 hasta cero patatero. Lo malo es que no lo sé hacer... ¡Ay la ignorancia!



(cotilleo: boda de postín el sábado, y una hoja de semana cultural del ayuntamiento cutrecilla, oye...)
¡Ay, retiro lo de cutrecilla, ha quedao muy apañá!

viernes, 17 de julio de 2009

Últimamente mi pueblo es una passada: día si, día también tenemos un acto cultural. Hemos pasado de la nada al totum revolutum.

Luego, entras en internet y pones Alcublas en google y...¡zas! que si un blog cultural, que si el de pilota, que si el otro de noticias de la serranía, que si el sub-blog del blog... Uff, que me falta el aire. Y encima si entras a leer los comentarios de los artículos, ¡joer, cuanta malababa!

Total, que me he dicho "Ya está bien", y aqui estoy, he decidido crear mi propio blog. No voy a hablar de deporte, ni de salud, ni de cultura, ni de historia, ni de vinos, ni de confites, ni de que si los del pp han hecho esto y los del psoe lo otro, ni de las fiestas, ni del trabajo, ni de noticias de actualidad... Y al mismo tiempo voy a hablar de todo junto, pero eso sí, pienso reirme hasta de mi sombra y prometo no ser políticamente correcto. A este pueblo le falta un poco de buen humor y tolerancia, así que vamos a entrenarnos ¿no?

De momento aqui pondría unas fotos de jaulas, que con tanto perdigacho que anda suelto, algo habrá que hacer...pero como no me aclaro con esto de internet mucho pues eso, como si las pusiera. Ya aprenderé. Hasta entonces, menos cultura y más fritura.

Au, hasta pronto (se me olvidaba: ni por asomo pienso escribir en el blog todos los días, ¡hasta ahí podíamos llegar!¡Parecería un blog serio!)