
viernes, 25 de diciembre de 2009

miércoles, 28 de octubre de 2009
jueves, 15 de octubre de 2009
Un olvido imperdonable
Aunque papá se ha escondido porque es algo cobardica, yo que soy más joven y temerario sigo al pie del cañón -bueno, esquivándolo mejor-,
y aquí os traigo uas líneas... Venga papi, sal de ahí...UN OLVIDO IMPERDONABLE
Gansín
viernes, 2 de octubre de 2009
LO QUE DE VERDAD HACÍAN LOS GRIEGOS EN ALCUBLAS
Muy pronto el Daily Planillo´s Herald nos sacó de dudas publicando la noticia: que si tal y cual.... el mediterráneo,.... el interior.... árboles....
Pero lo cierto es que ese equipo de reporteros investigadores no se hallaban en Alcublas para eso que contaron, sus fines eran otros mucho más secretos. Nuestra amiga Torcaz, que vive cerca de Tribulete, pudo escuchar algo, aunque en griego, y me lo ha contado por si podemos entender algo. Yo, por lo poco que se de idiomas, y que tal como dice el anónimo de la anterior noticia, de inteligencia tengo muy poca -seguramente tan poca como gracia-, creo que está relacionado con algo de un rey y una misteriosa entrega....
Ήταν Don Jaime με 100 ιππότες του Puig δρόμο, όπου ο στρατός του είχε τη διάσωση πολιορκείται από την Moors στη Βαλένθια, όταν έφθασε μια πόλη που ονομάζεται Alcublas. Με την είσοδο του χωριού ζήτησε από το λαό για την πορεία προς τα εμπρός για να πάει πιο γρήγορα για να Puig de Santa Maria. Με ταπεινότητα ο επικεφαλής αυτών των φτωχών αγροτών τους έδειξε τη διαδρομή που θα ακολουθήσει, αλλά όταν πήγαν από υπερήφανοι για τα άλογα τους, με τον βασιλιά στο κεφάλι, ο επικεφαλής των αγροτών, πονηρώς πλησίασε και πάλι και τους είπε εμπιστευτικά Midway στρατεύματα μουσουλμάνοι περίμεναν για μια ενέδρα, και ότι αν ήθελαν θα τους καθοδηγήσει κατά μήκος μιας διαδρομής η οποία, αν και κάπως περισσότερο, να αποφευχθεί η συνάντηση με τον εχθρό. Δέχτηκε την προσφορά εύκολα ο μονάρχης πολεμιστής, και σε αντάλλαγμα το οπλαρχηγός είπε: - "Κάνε μου μια ανταμοιβή, εγώ, ο James την κατακτητή, θα το χορηγήσει." - "Είστε πολύ ευγενής κύριε, αλλά δεν πρέπει να ενοχλεί ...". - "Αυτό δεν είναι ενόχληση, είναι θα μου: pedidme επιβράβευση και είστε" - "Λοιπόν, αν επιμένετε ... εκατό κέρματα, Θεέ μου, θα είναι επαρκής," απάντησε η Moor. - "Αδύνατο", είπε ο μονάρχης wincing Aragonese στο σπίτι του στη Βαρκελώνη, ο οποίος είχε τριφτεί η παροιμιώδης racanería που αποδίδεται σε Καταλανούς από αμνημονεύτων χρόνων, "Αλλά αν φέρω εδώ στο άλογο μου, κάτι που σίγουρα θα αρέσει και ότι μου αξίζει εκατό κομμάτια, "απάντησε ο μονάρχης ενώ πονηρώς winked σε άρχων του, ο οποίος με μεγάλη επιδεξιότητα περπάτησαν σε μία από τις πακέτο άλογα του βασιλιά, και εξετάζοντας προσεκτικά τα εφόδια αφαιρεθεί ένα από τα τα πολλά ξυλόγλυπτα και φορώντας το κλείσετε. - "Εδώ, στο ευγνωμοσύνη μου δώσει αυτήν την εικόνα της Παναγίας της υγείας, τον οποίο λατρεύουν και εγώ πάντα φέρουν μαζί μου για να με κρατήσει από όλα τα κακά». - «Αχ, κύριε, δεν μπορώ να αποδεχθώ ένα τέτοιο μεγάλο δώρο για να μου δώσει εκατό κομμάτια που εγώ θα εγκατασταθούν, εγώ δεν θα κατάχρηση ευγνωμοσύνη σας," απάντησε ο οπλαρχηγός Moor βλέποντας φέρουν ανταμοιβή τους. - "Οχι, δεν," απάντησε Don Jaime, clutching κράνος του από τον δράκο και άρχισαν να παρουσιάζουν ενοχλήσεις, δεν είναι κατάχρηση, μπορείτε να τραβήξετε τη φωτογραφία, είμαι πάρα πολύ ευγνώμων. " - "Δεν υπάρχει τρόπος, δεν μπορώ να κύριε Valedora σας στερεί από τόσο μεγάλες για την υγεία σας, εγώ, ένας ταπεινός αγρότης Moor ...". - "Σας έχω πει να λάβει την Παναγία και δεν μιλάμε περισσότερο ..." - "Κέρματα Πενήντα;" - "Οχι" - "Είκοσι πέντε;" - "Η Παναγία" - "Δεκαπέντε και δύο Barchilla σιτάρι ...?" - "Δεν ..." - "Επειδή είμαι μουσουλμανικές και δεν μπορώ να τραβάτε φωτογραφίες ..." - "Τότε θα γίνει Χριστιανός και chimpún" - "Οχι" - "Κι αν" - "Δεν ..." - "Κι αν ..." Και έριξε μια επίσημη ταξίδι προς το κέντρο, και όλα έγιναν εμπλακεί σε μία μάχη Mamporros Alcublas: Moors τρέχει σε κύκλους με τα μανίκια σηκωμένα και βασιλιάς djellaba και τους άνδρες του πίσω από την εικόνα της Παναγίας: - "Κι αν" - "Οχι" - "Κι αν" - "Οχι" ... Ένα ενώ ήρθε αργότερα Don Jaime με πληθυσμό υποδοχής του: ένας βοσκός καθοδηγώντας τον σε μέση ηλικία. Επιστροφή στην σκιά μιας μουριάς, ήταν το κύριο χωριό με ένα ζευγάρι τεράστια χτυπήματα στο κεφάλι, δεμένα σαν μια μπάλα δίπλα στο δρόμο, και δίπλα σε ένα τεράστιο βράχο, ένα μικρό ζωγραφισμένο ξυλογλυπτική με μια σημείωση βιαστικά γραμμένα σε γοτθική γραφή, η οποία έγινε το σύνθημα του πληθυσμού από εκείνη την ημέρα: "Στη συνέχεια θα γίνει Χριστιανός και chimpún ..."
¿Chimpún?¿De qué me suena a mi eso....?
jueves, 1 de octubre de 2009
BUY, BUY, BUY, LA QUE ESTÁ LIANDO ZAPATERO...
¡Ah!, y se me olvidaba: el blog no lo escribo para que sea leído. Lo escribo porque me da la gana.
Del it. gazzetta).
1. f. Publicación periódica en la que se dan noticias comerciales, administrativas, literarias o de otra índole.
2. f. En España, nombre que tuvo durante muchos años el diario oficial del Gobierno.
3. f. coloq. correveidile.
mentir más que la ~.
1. loc. verb. coloq. Mentir mucho.
GACETILLA
1. f. Parte de un periódico destinada a la inserción de noticias cortas.
2. f. Cada una de estas mismas noticias.
3. f. coloq. Persona que por hábito e inclinación lleva y trae noticias de una parte a otra.
SÁTIRA
(Del lat. saty̆ra).
1. f. Composición poética u otro escrito cuyo objeto es censurar acremente o poner en ridículo a alguien o algo.
2. f. Discurso o dicho agudo, picante y mordaz, dirigido a este mismo fin.
SATÍRICO, -CA
1. adj. Perteneciente o relativo a la sátira.
2. adj. Dicho de un escritor: Que cultiva la sátira. U. t. c. s.
3. adj. Perteneciente o relativo al sátiro.
martes, 29 de septiembre de 2009
Fluctuaciones a la baja en el mundo del "Love"

Un conocido, abuelete del villar, diría que esa moda de deshacerse las parejas es debido al agüica o a algo que le echan, pues de un tiempo a esta parte varias son las parejas que han partido y cada uno va por su lao.
Quizás estemos dando falsas alarmas ya que según algunos organismos europeos de estadística, a la alteración que en la sangre produce la primavera se suma el veraneo con su "ligoteo y destapeo". Si añadimos a esto lo salido que está ultimamente el macho ibérico porque folla menos que un gato de porcelana y que las parientas cada día están más guapas (sobre todo la de algún vecino), tenemos los ingredientes para desmadre general y mandada a que te den.
Casi media docena en un pueblo como un huevo son demasiados, y habría que replantearse el como rejuntar y "desaquisquillar" unas relaciones que amenazan con contagio masivo a las pocas que se quedan establecidas en el pueblo.
Yo que soy pájaro viejo y solitario, le veo una ventaja a esta nueva situación y es que verlas todas juntas tomando café le suben a uno la "bilirrubina" y exclamar para sus adentros: quién no tuviera unos añicos menos y con lo que yo me sé!
jueves, 24 de septiembre de 2009
JAIME I EL CONQUISTADOR EN ALCUBLAS

Con eso de que la historia es pasatiempo nacional de Alcublas -bueno, junto con el hablar de todo el mundo sin ton ni son y junto con lo de criticar todo lo que hace otro que no sea uno mismo-, un simpático amigo/a me ha enviado una crónica que encontró en un archivo valenciano sobre Alcublas y el rey don Jaime, en la que se narra la verdadera historia de la donación de la imagen de la Virgen de la Salud a Alcublas:
“Iba Don Jaime con sus 100 caballeros camino del Puig, adonde debía socorrer a su ejército cercado por los moros de Valencia, cuando llegó a un poblado llamado Alcublas. Al entrar en el poblado preguntó a las gentes por el camino a seguir para acudir rápido al Puig de Santa María. Con humildad el jefe de aquellos pobres campesinos les indicó la ruta a seguir, pero cuando ya iban a partir orgullosos sobre sus caballos con el rey al frente, el jefe de los campesinos, con picardía se acercó de nuevo y en tono confidencial les indicó que a mitad de camino les esperaban las tropas musulmanas para tenderles una emboscada, y que si así lo deseaban él mismo les guiaría por un camino que, aunque algo más largo, evitaría el encuentro con las tropas enemigas. Aceptó el ofrecimiento de buen grado el monarca guerrero, y como contrapartida le dijo al jefecillo:
-“Pídeme una recompensa, que yo, Jaime el Conquistador, te la concederé”.
- “Sois muy benévolo señor, pero no debéis molestaros…”.
- “Que no es molestia, es mi voluntad: pedidme una recompensa y ya está”
-“Bueno, si insistís… Cien monedas, oh señor, serán suficiente” le contestó el moro.
- “Imposible” -dijo dando un respingo el monarca aragonés, a quien su residencia en Barcelona había contagiado la racanería que proverbialmente se atribuye a los catalanes desde tiempos inmemoriales- “Pero sin embargo traigo aquí, en mi caballo, algo que seguramente te gustará y que para mi vale más que cien monedas”, le contestó el monarca al tiempo que con disimulo guiñaba un ojo a su escudero, quién con habilidad se acercó hasta uno de los caballos de carga del rey, y rebuscando entre las alforjas sacó una de las muchas tallas de madera que llevaba y se la acercó.
- “Toma, como muestra de gratitud te entrego esta imagen de la Virgen de la Salud, a quien venero y llevo siempre conmigo para que me guarde de todos los males”.
- “Oh, señor, no puedo aceptar tan gran regalo, con las cien monedas que me deis me conformaré, no quiero abusar de vuestra gratitud”, respondió el jefecillo moro viendo volar su recompensa.
- “Que no, que no –respondió Don Jaime, agarrando su casco por el dragón y empezando a mostrarse contrariado-, que no es abusar, que tomes la imagen, que estoy muy, muy agradecido”.
- “De ninguna manera, no puedo señor privaros de tan gran valedora para vuestra salud, yo, un humilde campesino moro…”.
-“He dicho que tomes la Virgen y no se hable más…”
- “¿Cincuenta monedas?”
- “No”
- “¿Veinticinco?”
-“La Virgen”
- “¿Quince y dos barchillas de trigo…?”
- “No…”
- “Es que soy musulmán y no puedo tener imágenes…”
- “Pues te haces cristiano y chimpún”
- “Que no”
- “Que sí”
- “Que no…”
- “Que si…”
Y le aventó un solemne viaje con el casco, y todos se liaron a mamporros en la batalla de Alcublas: los moros corriendo en círculos con la chilaba arremangada y el rey y los suyos detrás con la imagen de la virgen:
- “Que sí”
- “Que no”
- “Que sí”
- “Que no”
…
Un rato después salió Don Jaime con sus huestes de la población: le guiaba un pastor de mediana edad. Atrás, a la sombra de una morera, quedaba el jefe del poblado con un par de enormes chichones en la cabeza, atado como un ovillo junto al camino, y a su lado, sobre una enorme piedra, una pequeña talla de madera policromada con una nota en letra gótica escrita apresuradamente, que se convirtió en el lema de la población desde ese día:
“Pues te haces cristiano y chimpún…”
P.d.: el año que viene la podemos escenificar así ¿No?

lunes, 21 de septiembre de 2009
TIEMPO DE VENDEMÁ

domingo, 20 de septiembre de 2009
MATILDE, ME HAS ENAMORADO...

Con comentarios así, ¿Cómo no voy a escribir?
Matilde me ha hecho este comentario
y os lo tengo que poner
con las letras de colores
para que mejor lo podáis ver
Matilde, la perdiz dijo...
Perdigacho, perdigachero
que luces tu pico rojo
y un magnífico sombrero,
más que palomo cojo
serás mosca cojonera
pero de un modo elegante,
rechinando la denters
de los de ahora y los de antes
con esas notas robadas
de sus aciertos y sus "cantes".
Pon una nota graciosa
con cierto regusto a limón
en un paraje de cosas
entre sandía y melón,
y que la macarena te guíe,
que no tengas follón
que alegres al que rie
y animes al llorón.
Tu querida perdiz
miércoles, 16 de septiembre de 2009
FIESTA DEL VINO EN EL PUEBLO
El pasado día veintidos de agosto, en Alcublas, se celebró una exclusiva fiesta del vino que consistió en regalar vino a todo medio de locomoción que pasara por la localidad entre las 18 y las 20 horas. Como tan sólo pasaron un autobus y un macro-metro, se les dió a cada uno un estuche enterito, como tirando la casa por la ventana, y así se llevaron un recuerdo inmejorable de la sapiencia y buen hacer de los organizadores de esta superfiesta que esperamos perdure por mucho tiempo y se promocione en años venideros. De la DGT nos consta que ha llegado una protesta: si se incita a conducir con una copa de menos no comprenden que a un conductor se le de todo un estuche. Entienden que quizás hubiera sido más acertado repartirlo entre las caballerías que entre los vehículos, aunque hubieran repartido más estuches. De nuestro corresponsal: El notaAgencia: alicancanopress.viernes, 31 de julio de 2009
EL MOSCARDÓN NOS MOSQUEA
Y es que se acercan las fiestas de veranoo, atención, ya suena el bando y en el corto-circuito alcu-blano ya se pueden contemplar los anuncios de las actividades de la semana cul-tural y deport-iva? De ésta nuestra localidad.
Este año tenemos ,la subida a la pata coja a los molinos, el primero que llegue, PREMIOOOO : ¡tendrá que volver a bajar¡
- EL PETARDO MUNICIPAL
NOTICIERO:
Se han avistado señales de humo en las proximidades de la pobla-ción, la tribu de los HARA-PA -JODES se ha instalado en los GRANDES MOJONES que se avistan en el horizonte AL-CU-BLA-NO, desde allí haran lo que puedan para darles marcha pues el grano de maiz sigue en las mazorcas y claro así no hay quién se alimente.
El Brujo va a realizar danzas rogativas para que la sema-nita acabe pronto pues con tanto Ac-to, las tribus del otro lado se van a rebelar, y no quieren desenterrar el Ha-cha , .,ha-cha aquí podíamos llegar.
Ha preparado vitaminas y una comida FRUTTi Di MARE para combatir el gas-to, energ-ético
Preparados,li-tos y AU.
lunes, 27 de julio de 2009
ENTRADITA
lunes, 20 de julio de 2009
MICRO-MICRO

Microbios, microclima, microcréditos, micropisos, microayudas, microrelatos...
Pues yo una microentrada en el blog.
Esta es una llamada al vacio para pedirle ayuda:
como en este blog no entra ni dios, pues voy a instalar un descontador de entradas que vaya de 999.999 hasta cero patatero. Lo malo es que no lo sé hacer... ¡Ay la ignorancia!
(cotilleo: boda de postín el sábado, y una hoja de semana cultural del ayuntamiento cutrecilla, oye...)
viernes, 17 de julio de 2009
Luego, entras en internet y pones Alcublas en google y...¡zas! que si un blog cultural, que si el de pilota, que si el otro de noticias de la serranía, que si el sub-blog del blog... Uff, que me falta el aire. Y encima si entras a leer los comentarios de los artículos, ¡joer, cuanta malababa!
Total, que me he dicho "Ya está bien", y aqui estoy, he decidido crear mi propio blog. No voy a hablar de deporte, ni de salud, ni de cultura, ni de historia, ni de vinos, ni de confites, ni de que si los del pp han hecho esto y los del psoe lo otro, ni de las fiestas, ni del trabajo, ni de noticias de actualidad... Y al mismo tiempo voy a hablar de todo junto, pero eso sí, pienso reirme hasta de mi sombra y prometo no ser políticamente correcto. A este pueblo le falta un poco de buen humor y tolerancia, así que vamos a entrenarnos ¿no?
De momento aqui pondría unas fotos de jaulas, que con tanto perdigacho que anda suelto, algo habrá que hacer...pero como no me aclaro con esto de internet mucho pues eso, como si las pusiera. Ya aprenderé. Hasta entonces, menos cultura y más fritura.
Au, hasta pronto (se me olvidaba: ni por asomo pienso escribir en el blog todos los días, ¡hasta ahí podíamos llegar!¡Parecería un blog serio!)
